Info

avatar Ten blog rowerowy prowadzi ankaj28 z miasteczka Kudowa-Zdrój. Mam przejechane 12818.77 kilometrów w tym 5565.00 w terenie. Jeżdżę z prędkością średnią 11.35 km/h i się wcale nie chwalę.
Więcej o mnie.

2013 r.:
button stats bikestats.pl
2014 r.:
button stats bikestats.pl
2015 r.:
button stats bikestats.pl
2016 r.:
baton rowerowy bikestats.pl

Dzienne odwiedziny bloga:

Moje rowery

Wykres roczny

Wykres roczny blog rowerowy ankaj28.bikestats.pl
Wpisy archiwalne w kategorii

Rychleby

Dystans całkowity:268.60 km (w terenie 248.00 km; 92.33%)
Czas w ruchu:24:29
Średnia prędkość:10.97 km/h
Maksymalna prędkość:45.00 km/h
Suma podjazdów:6665 m
Liczba aktywności:7
Średnio na aktywność:38.37 km i 3h 29m
Więcej statystyk
  • DST 36.40km
  • Teren 34.00km
  • Czas 03:13
  • VAVG 11.32km/h
  • VMAX 45.00km/h
  • Podjazdy 1085m
  • Sprzęt Canyon
  • Aktywność Jazda na rowerze
Uczestnicy

Rychlebskie Scieżki

Poniedziałek, 2 maja 2016 · dodano: 06.05.2016 | Komentarze 1



Wiadomo, że na Rychlebach zdjęć się nie da robić, jak się chce jeździć. Ja przejechałam 2 x Superflow i Walesa. Choć przejechałam Walesa, to za dużo powiedziane. Techniczna rąbanka pod górę przez kamole nie sprawia mi frajdy. Dopiero gdzieś od połowy mogłam swobodniej przejechać. Bogdan z Profesorem przejechali jeszcze 2 razy Velorybe.
Póki co 2 sekcja na SF jest zamknięta - wycinka drewna. Jest wytyczony objazd do sekcji trzeciej. 
Jechało mi się na tyle płynnie, że poprawiłam wszystkie swoje czasy - te pod górę również. Jest progres.  Pomaga w tym zdecydowanie regulowana sztyca - zwłaszcza w pierwszej sekcji na podjeździe. Drewno w nogach powoli znika.
Kategoria Rychleby


  • DST 19.00km
  • Teren 19.00km
  • Czas 02:00
  • VAVG 9.50km/h
  • VMAX 30.70km/h
  • Podjazdy 490m
  • Sprzęt Canyon
  • Aktywność Jazda na rowerze
Uczestnicy

Rychleby dzień drugi

Środa, 29 lipca 2015 · dodano: 22.08.2015 | Komentarze 0

Dzień drugi nasączania skorupki. Zakończony jedną pętlą, spowodowaną awarią roweru Bogdana.


Tym razem młody już odważniej cisnął do przodu.












  • DST 42.00km
  • Teren 36.00km
  • Czas 03:53
  • VAVG 10.82km/h
  • VMAX 35.30km/h
  • Podjazdy 740m
  • Sprzęt Canyon
  • Aktywność Jazda na rowerze
Uczestnicy

Czym skorupka za młodu nasiąknie...., czyli debiut Wiktora na Rychlebach

Wtorek, 28 lipca 2015 · dodano: 22.08.2015 | Komentarze 1

Urlopowy 2-dniowy wypad w Rychleby.
Z obawami, czy Wiktor podoła. Dał radę nadspodziewanie dobrze.

Najpierw nauka techniki i pierwszy dojazd do Superflow. Bogdan uczy i objeżdża swoją pierwszą pętlę.




Jakoś poszło, więc do góry.


Dobrze, że młody nie ma tych lęków, co ja, więc mostki nie stanowią dla niego wielkiego problemu.


No, prawie. :)

Dzielnie wsiada dalej i ciśnie pod górę. Nie śpieszymy się, bo przecież trzeba się czegoś nauczyć, omówić, podpowiedzieć. Ale idzie mu naprawdę dobrze, a w razie czego motywatory w plecaku posiadam.



W tym miejscu młody chwilowo odmawia współpracy. Podoba mu się taka jazda, ale wszyscy wiedzą, że trail dr Wiessnera banalny nie jest, więc nic dziwnego, że dał mu w kość. Zmęczenie ogarniamy słodkościami i colą. Ja też chcę coś podjechać, więc umawiam się z nim, że poczekam na górze - w końcu zgubić się nie ma gdzie, a na oku mieć go będę cały czas. I zaskoczenie ogromne, bo chłopak odpoczął, wsiadł na rower i dojechał bez spadania z roweru aż dotąd:

I w końcu jesteśmy

Nie czekamy zbyt długo na Bogdana, który objechał sobie czarną trasę. Omawiamy kolejność i ruszamy: ja pierwsza, Wiktor w środku, Bogdan ostatni. Ja pokazuję ścieżkę przejazdu i kontroluję prędkość, Bogdan sprawdza jak mu idzie i kontroluje, czy wszystko w porządku. Naprawdę dał radę, były nawet momenty, że siedział mi na kole, czyli byłby szybszy, gdyby jechał przede mną.





Przejechał w całości. Rewelacja. Nabrał pewności siebie i odwagi, więc na dole pojeździliśmy też po hopkach.




Przerwa obiadowa i popołudniowy wyjazd na Widnawski Okruch - czyli tam gdzie nas jeszcze nie było. Ta pętla mocno przypomina single pod Smrkiem i jest łatwiejsza, ale bardzo urokliwa. Co prawda jadąc tam następnym razem byłoby mi szkoda czasu, żeby to znowu objeżdżać, ale zobaczyć trzeba - okazji lepszej nie będzie.













  • DST 41.20km
  • Teren 39.00km
  • Czas 03:41
  • VAVG 11.19km/h
  • VMAX 34.20km/h
  • Podjazdy 1010m
  • Sprzęt Canyon
  • Aktywność Jazda na rowerze
Uczestnicy

Rychleby - 2 razy Superflow

Środa, 1 lipca 2015 · dodano: 08.07.2015 | Komentarze 0

Wycieczka przełożona z niedzieli. Umówiliśmy się z Anią M. i Zibim. W środę jakichś strasznych tłoków nie było, ale też i pustkami Rychleby nie świeciły. Tym razem dwa razy objechaliśmy Superflow, a chłopaki dodatkowo zaliczyli jeszcze Veloryba.

Pogoda jak na zamówienie. Zabawa przednia. Uwielbiam te trasy.




 
Kategoria Bikestats, Rychleby


  • DST 36.00km
  • Teren 35.00km
  • Czas 03:30
  • VAVG 10.29km/h
  • VMAX 28.60km/h
  • Podjazdy 960m
  • Sprzęt Canyon
  • Aktywność Jazda na rowerze
Uczestnicy

rychleby

Sobota, 9 maja 2015 · dodano: 19.05.2015 | Komentarze 0

Super zabawa na superflow z super ekipą.
Mam nadzieję, że kiedyś wpis uzupełnię.

Kategoria Bikestats, Rychleby


  • DST 43.00km
  • Teren 40.00km
  • Czas 03:53
  • VAVG 11.07km/h
  • VMAX 29.20km/h
  • Podjazdy 1130m
  • Sprzęt Lycan
  • Aktywność Jazda na rowerze
Uczestnicy

Rychleby, czyli chcieć to prawie wszystko móc :)

Czwartek, 28 sierpnia 2014 · dodano: 14.09.2014 | Komentarze 0

Statystyka
Kategoria Rychleby


  • DST 51.00km
  • Teren 45.00km
  • Czas 04:19
  • VAVG 11.81km/h
  • VMAX 38.50km/h
  • Podjazdy 1250m
  • Sprzęt Lycan
  • Aktywność Jazda na rowerze
Uczestnicy

Superflow po Rychlebach z ekipą BS

Czwartek, 19 czerwca 2014 · dodano: 21.06.2014 | Komentarze 4

Pomysł na Rychlebske Stezky był strzałem w dziesiątkę. Skrzyknięcie ekipy  wzięła na siebie EMI i 7 osób stawiło się o godz. 10.00 w Cernej Vodzie w składzie: dwie Anie, Emi, Bogdan, Zbychu, Kuba i Andrzej. Ekipa była podzielona mniej więcej na dwie części: tych co wiedzieli, czego oczekiwać od ścieżek i tych, dla których wszystko było niespodzianką - ja oczywiście byłam w tej drugiej grupie. Wow ! :)

Zaczynając niejako od tyłu to było najtrudniejsze moje wyzwanie i największa rowerowa przygoda do tej pory, która zaczęła się bardzo niewinnie.

Niewinny i niewymagający zbyt wiele poza kondycją był dojazd do Trailu Dr. Wiessnera.
Najpierw Bogdan zostaje wystawiony na zwiad......,

po to by wpuścić resztę w ...... Prudky Potok - innej drogi nie ma.

Potem następuje seria mostków - nerwowa próba  przy pierwszym, potem już idize lepiej. Zdecydowanie lepiej przejeżdża się mostki w dół, gdy trzeba na nie po prostu najechać z rozpędu, a nie wjeżdżać pod górę, gdzie  prędkości  nie ma. Ale pierwsze koty za płoty ....

... i jedziemy dalej - w kierunku następnego mostku.

Ania i Ania odnotowują tu zdecydowane zwycięstwo nad kładkami i radość z tego powodu następuje ogromna.



Najmocniejsza część ekipy szybciutko i sprawnie pokonuje serpentynki na trailu ...

i czeka na resztę na  łączniku do następnego odcinka, którym jest WALES !!!!!!!!!!!!

Zaczyna się od razu konkretnie: kosmiczny podjazd po kamolach i między nimi i nie bez powodu  oznaczony jest czarnym kolorem.

Jednak można tu odnieść wrażenie, że dla Emi i chłopaków to jest raj na ziemi i kaszka z mleczkiem.


W końcu jednak szczęśliwi......

... i mniej szczęśliwi, a wręcz ciskający gromy na najgorszy i najtrudniejszy technicznie odcinek (który mi się absolutnie do jeżdżenia nie spodobał, więcej go przeprowadziłam niż jechałam) .....

..... dotacieramy na punkt widokowy.

Oczywiście postój okazuje się niezbędny dla regeneracji sił i zapodania sobie czegoś na wyluzowanie przed czekającymi nas zjazdami .... na razie dalej po skałach.




Ci, którzy nie boją się śmierci pomykają oczywiście przodem, Andrzej dodatkowo zostaje wyposażony  w sprzęt, który jego absolutny brak strachu rejestruje - mam nadzieję, że dowody tego obejrzę w niedługim czasie, bo muszą zrobić wrażenie.

To, że ten odcinek mi akurat nie przypada do gustu nie oznacza, że reszta nie jest zachwycona - ich uśmiechy najlepiej o tym świadczą.

Po drodze gdzieś między tymi kamieniami zaliczam pierwszą konkretną glebę, z nakryciem się kołami czyli lot przez skały z rowerem na głowę. Dobrze, że mam kask, ale kiełkuje mi w tym momencie pierwsza nachalna myśl o jego zmianie na mniejszy. Przyczyna tej gleby nie jest mi do końca znana - Ania może coś więcej powiedzieć na ten temat, w końcu pomagała mi się pozbierać. Jeszcze jest śmiesznie i wesoło, ale to wstęp do późniejszych moich występów pt.: odpocznę sobie w tych krzaczkach lub na tym kamieniu :)
Pod koniec Walesa zaczyna mi się jednak coraz bardziej podobać i nawet udaje mi się zjechać za trzecim podejściem kawałeczek, który z góry wydawał się nie do zjechania. Po zebraniu się w sobie jednak okazuje się, że nie taki diabeł straszny, jak go malują i mogę już spokojnie opatrzyć poobcierane kolano, kibicując Ani w walce ze sobą na tymże odcinku.

Ciśniemy więc dalej, gubiąc jednak po drodze kawałek trasy i lądując na Mramorovym i przejeżdżając Tajemny - tylko nie wiem w jakiej kolejności.

Gdzieś na tych odcinkach zatrzymuje mnie kolejna gleba, a konkretnie ten oto poniższy kamień:

Banał, z którego jednak wygrzebać się bez pomocy nie sposób - dobrze, że znowu towarzyszy mi Ania. Gleba jest miękka, bo prosto w krzaki i pokrzywy (dla zdrowia), krzywdy wielkiej nie czyni, więc jak widać poniżej - dalej jest śmiesznie i wesoło.

Jednak kolejna kontuzja już taka wesoła nie jest, bo zły zeskok z roweru gdzieś pomiędzy skałami kończy się przeskokiem czegoś w lewym kolanie i odnowieniem kontuzji sprzed paru lat. Ale kręcić się da, więc spoko. No i ostatnia gleba na banalnym terenie uziemia moją lewą rękę na tyle, że nie mogę trzymać kierownicy - tu już jest prawdę mówiąc kiepsko i jestem wściekła sama na siebie, a właściwie na kamień, który wpadł pod przednie koło. Dobra, nie ma co marudzić - kontuzje się nie zdarzają tylko temu kto nie jeździ, więc o co kaman? Emi też zalicza kilka efektownych gleb, w tym jedna zastanawiająca, bo z obtarciem twarzy między kaskiem a okularami. No risk no fun ! :)

W tym wszystkim trafiamy wreszcie (a może przede wszystkim) po praz pierwszy na odcinek o nazwie:  SUPERFLOW  TRAIL.

I tu już jazda i zabawa zaczyna się na całego. Całe zmęczenie, zniechęcenie i złość na trasę mija jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Radocha jest tak ogromna, że nikomu nawet nie przychodzi do głowy robienie zdjęć na tym odcinku. Hopki jedna za drugą, agrafki, gładkie ścieżki, przygotowane miejsca do wyskoków, możliwość rozwinięcia prędkości dla tych którzy się nie boją. No po prostu cud, miód, malina. Jak dla mnie to właśnie superflow jest sensem Rychlebskich Stezek i gdy znowu tam pojadę, to tylko po tych odcinkach będę śmigać - chyba, że nauczę się w końcu skakać i zjeżdżać po kamieniach.


Jedziemy w końcu na przerwę obiadową, zebrać siły przed kolejnym SUPERFLOWEM !!!! Tym razem całym, bo za pierwszym podejściem jakoś dziwnie nam to wyszło. Wjechaliśmy więc z powrotem przez Dr. Wiessnera i skrótem pomknęliśmy już prosto do szczęścia. Za drugim razem już wiedziałam, czego się spodziewać, więc pod górę "mknęłam" pełna pozytywnego nastawienia i radosnego oczekiwania na zjazdy. Gdy w końcu się zaczęły adrenalina niemal uszami mi wypłynęła. Był taki moment w zjazdach, w którym wszyscy byliśmy na serpentynach, tylko każdy w innym miejscu - ten widok długo będzie mi tkwił w głowie, bo wyglądało to przecudownie. Ogromny żal mi tylko pozostaje, że nie zdołałam w żaden sposób tego momentu uchwycić. Udało mi się PRZESKOCZYĆ ze dwie-trzy hopki, przejechać rynnę po zewnętrznej, wjechać na mostki i przejechać trawersy nad urwiskiem (nie było czasu myśleć o panice, choć myśl taka gdzieś z tyłu głowy przemknęła przez chwilę). Cudo po prostu.

Musiałam ochłonąć i zastanowić się, czy mi się podobało - pierwszy raz po wyjeździe miałam taką mieszaninę emocji, że naprawdę nie wiedziałam, czy mi się tam podobało czy nie. Ale noc przespana, a na myśl o ścieżkach pozostają już tylko pozytywy, więc: BYŁO SUPERFLOW!!!!! Czy jest jeszcze gdzieś takie zróżnicowanie terenu, przystosowane do różnego poziomu umiejętności użytkowników? To ja chcę tam pojechać!.


Daję opis, jako pierwsza, więc czekam teraz na wrażenia pozostałych "wariatów". Moje własne trudno opisać, to mieszanina adrenaliny, szczęścia, złości na upadki, nieprzejachane odcinki i niewystarczające umiejętności techniczne, wdzięczności dla Ani i Kuby za towarzystwo w trudnych chwilach i Emi za przekonanie mnie do wyjazdu. To było najtrudniejsze i najpiękniejsze 50 km w moich dotychczasowych wyjazdach rowerowych.

Przepraszam za podkradnięcie zdjęć Zbyszkowi, ale nie mogłam się oprzeć - czekam jeszcze na Anię i filmiki od Kuby (te ostatnie do obejrzenia oczywiście). Ogromne dzięki Wam za tą przygodę, bo to naprawdę była PRZYGODA.

Kategoria Bikestats, Rychleby