Info

avatar Ten blog rowerowy prowadzi ankaj28 z miasteczka Kudowa-Zdrój. Mam przejechane 12818.77 kilometrów w tym 5565.00 w terenie. Jeżdżę z prędkością średnią 11.35 km/h i się wcale nie chwalę.
Więcej o mnie.

2013 r.:
button stats bikestats.pl
2014 r.:
button stats bikestats.pl
2015 r.:
button stats bikestats.pl
2016 r.:
baton rowerowy bikestats.pl

Dzienne odwiedziny bloga:

Moje rowery

Wykres roczny

Wykres roczny blog rowerowy ankaj28.bikestats.pl
Wpisy archiwalne w miesiącu

Lipiec, 2015

Dystans całkowity:622.30 km (w terenie 437.50 km; 70.30%)
Czas w ruchu:57:03
Średnia prędkość:10.91 km/h
Maksymalna prędkość:54.70 km/h
Suma podjazdów:15127 m
Liczba aktywności:17
Średnio na aktywność:36.61 km i 3h 21m
Więcej statystyk
  • DST 42.50km
  • Teren 33.00km
  • Czas 04:18
  • VAVG 9.88km/h
  • VMAX 37.50km/h
  • Podjazdy 1350m
  • Sprzęt Canyon
  • Aktywność Jazda na rowerze
Uczestnicy

Srefa MTB Mieroszów

Piątek, 31 lipca 2015 · dodano: 09.08.2015 | Komentarze 0

Strefa MTB kusi. Nadeszła pora, żeby sprawdzić jej kolejne odcinki. Padło na Mieroszów. Czarna i zielona z Sokołowska.

Powrót w to miejsce przypomniał trochę mój ostatni wypad w te okolice i trochę miałam obawy, czy znowu nie trafimy na rzekę melafirów. Ale ciekawość to pierwszy stopień do .... zmierzenia się z lękami, więc w drogę.


Czarna trasa nie przypadła mi zbytnio do gustu ze względu na wszechobecne luźne kamienie, utrudniające mi jazdę w sposób masakryczny. Nie lubię i nie polubię takiej nawierzchni i nic na to nie poradzę. Poza tym widać, że mało kto zagląda na czarną trasę, bo w chaszczach ciężko ścieżkę odnaleźć. Zjazdy zaskakująco strome, a podjazdy mocno interwałowe.






Dalej ciągnie się długi szutrowy podjazd, którego szczytem jest Lesista Wielka.
Ostatni szczyt po prawej stronie to Rupertichcky Spicak.




I na tablicy wypatrzyliśmy coś dla siebie...

Na powrocie z trasy wypatrzyliśmy też znajome i tak lubiane widoki.


Druga trasa - zielona - jest dłuższa, ale czy bardziej lajtowa? No nie wiem. Prowadzi starą drogą rowerową i tu przygotowanie tras ograniczyło się chyba do nowych oznakowań na drzewach. Ewentualnie patyków ze wstążkami na łące. Szutrowe drogi, przejazdy przez łąki. Ogólnie ciekawiej, niż na czarnej, ale nie żebym chciała tu za szybko wrócić.

Pitstop w Mieroszowie


I pomysły na nową trasę

Odwiedziny Bike Areny Góry Parkowej -  nie powala i nie zachwyca. Ale zaliczone.
Tyle, że wieżę widać z bardzo daleka.



Dopiero powrót od Nowej Wsi zrobił się interesujący, choć trudny - z masakrycznymi podjazdami.





Na górze zagwozdka: da się zjechać?

Jaaaasna sprawa. :)

Zjazdy jednak były zacne



Ładne pożegnanie z zielonym szlakiem.





  • DST 53.60km
  • Teren 25.00km
  • Czas 04:10
  • VAVG 12.86km/h
  • VMAX 54.70km/h
  • Podjazdy 1200m
  • Sprzęt Canyon
  • Aktywność Jazda na rowerze
Uczestnicy

Serlysky Młyn, W.Destna i zjazd czerwonym z Orlicy

Czwartek, 30 lipca 2015 · dodano: 22.08.2015 | Komentarze 0

Ustanowiłam swój rekord czasowy zjazdu z Orlicy czerwonym szlakiem: 10:29






Kategoria Góry Orlickie


  • DST 19.00km
  • Teren 19.00km
  • Czas 02:00
  • VAVG 9.50km/h
  • VMAX 30.70km/h
  • Podjazdy 490m
  • Sprzęt Canyon
  • Aktywność Jazda na rowerze
Uczestnicy

Rychleby dzień drugi

Środa, 29 lipca 2015 · dodano: 22.08.2015 | Komentarze 0

Dzień drugi nasączania skorupki. Zakończony jedną pętlą, spowodowaną awarią roweru Bogdana.


Tym razem młody już odważniej cisnął do przodu.












  • DST 42.00km
  • Teren 36.00km
  • Czas 03:53
  • VAVG 10.82km/h
  • VMAX 35.30km/h
  • Podjazdy 740m
  • Sprzęt Canyon
  • Aktywność Jazda na rowerze
Uczestnicy

Czym skorupka za młodu nasiąknie...., czyli debiut Wiktora na Rychlebach

Wtorek, 28 lipca 2015 · dodano: 22.08.2015 | Komentarze 1

Urlopowy 2-dniowy wypad w Rychleby.
Z obawami, czy Wiktor podoła. Dał radę nadspodziewanie dobrze.

Najpierw nauka techniki i pierwszy dojazd do Superflow. Bogdan uczy i objeżdża swoją pierwszą pętlę.




Jakoś poszło, więc do góry.


Dobrze, że młody nie ma tych lęków, co ja, więc mostki nie stanowią dla niego wielkiego problemu.


No, prawie. :)

Dzielnie wsiada dalej i ciśnie pod górę. Nie śpieszymy się, bo przecież trzeba się czegoś nauczyć, omówić, podpowiedzieć. Ale idzie mu naprawdę dobrze, a w razie czego motywatory w plecaku posiadam.



W tym miejscu młody chwilowo odmawia współpracy. Podoba mu się taka jazda, ale wszyscy wiedzą, że trail dr Wiessnera banalny nie jest, więc nic dziwnego, że dał mu w kość. Zmęczenie ogarniamy słodkościami i colą. Ja też chcę coś podjechać, więc umawiam się z nim, że poczekam na górze - w końcu zgubić się nie ma gdzie, a na oku mieć go będę cały czas. I zaskoczenie ogromne, bo chłopak odpoczął, wsiadł na rower i dojechał bez spadania z roweru aż dotąd:

I w końcu jesteśmy

Nie czekamy zbyt długo na Bogdana, który objechał sobie czarną trasę. Omawiamy kolejność i ruszamy: ja pierwsza, Wiktor w środku, Bogdan ostatni. Ja pokazuję ścieżkę przejazdu i kontroluję prędkość, Bogdan sprawdza jak mu idzie i kontroluje, czy wszystko w porządku. Naprawdę dał radę, były nawet momenty, że siedział mi na kole, czyli byłby szybszy, gdyby jechał przede mną.





Przejechał w całości. Rewelacja. Nabrał pewności siebie i odwagi, więc na dole pojeździliśmy też po hopkach.




Przerwa obiadowa i popołudniowy wyjazd na Widnawski Okruch - czyli tam gdzie nas jeszcze nie było. Ta pętla mocno przypomina single pod Smrkiem i jest łatwiejsza, ale bardzo urokliwa. Co prawda jadąc tam następnym razem byłoby mi szkoda czasu, żeby to znowu objeżdżać, ale zobaczyć trzeba - okazji lepszej nie będzie.













  • DST 38.70km
  • Teren 25.00km
  • Czas 03:07
  • VAVG 12.42km/h
  • Sprzęt Canyon
  • Aktywność Jazda na rowerze
Uczestnicy

Błądzenie po Błędnych

Poniedziałek, 27 lipca 2015 · dodano: 09.08.2015 | Komentarze 1

Jazda wokół komina. Ale z nowymi elementami.
Jadąc asfaltem w kierunku Karłowa mija się szlaban, za którym jest droga leśna. Zawsze się zastanawiałam gdzie ona prowadzi, dlatego tym razem tam skręciliśmy. Kręty trawers łączy się z zielonym podjazdem przez Miechy i czerwonym szlakiem z Lelkowej do Jakubowic.


Docierając do IMKI Bogdan postanawia, że zbadamy zielony szlak na Ostrą Górę - pieszy, więc lepiej uzbroić się w latawki.

I faktycznie - jak u Hitchcoka - najpierw trzęsienie potem gorzej, czyli tak:


Bogdan ciśnie na Nervie, więc szaleje mnie,j niż zwykle. Co nie znaczy, że w ogóle.


Takich schodów jest dość sporo na szlaku, ścieżynka wąska i kamienista, ...

więc ja bardziej ostrożna pokonałam je tak: pierwszy raz tędy szlam/jechałam (?), nowość dla mnie nieziemska.

A Bodzio oczywiście nie byłby sobą, gdyby chociaż nie spróbował, więc....

Taaa - jestem zwycięzcą :)

Po schodkach reszta ścieżki jest już TYLKO korzenno-kamienna, więc da się zjechać. Wyjeżdża się w połowie zielonej drogi z Ostrej Góry do Karłowa. Bardzo fajny odcinek, trudny technicznie, ale spróbuję go na pewno jeszcze raz.

Dalej pomknęliśmy w kierunku Lisiej Przełęczy na końcowy terenowy odcinek od Skalniaka do Karłowa, gdzie Bodzio nieprzyjemnie zderzył się z osą. Buuuu - bolało.

PNGS wymienia właśnie wszystkie oznakowania na trasach i trzeba przyznać, że przyłożyli się do pracy. Takie drogowskazy powinny posłużyć lata turystom.

Z Karłowa mieliśmy jeszcze zbłądzić do Batorówka, ale deszcz skutecznie wybił nam ten pomysł z głowy.


Kategoria Góry Stołowe


  • DST 29.70km
  • Teren 18.00km
  • Czas 02:04
  • VAVG 14.37km/h
  • Podjazdy 530m
  • Sprzęt Canyon
  • Aktywność Jazda na rowerze
Uczestnicy

Taszów Brzozowie

Piątek, 24 lipca 2015 · dodano: 29.07.2015 | Komentarze 2

Tak mi się chciało i nie chciało wyjeżdżać. Tym bardziej, że wieczorem mieli do nas zawitać kuracjuszka z wczasowiczem, bo w końcu Kudowa to miasto uzdrowiskowo-turystyczne. :) A klimat tu działa cuda. Hihi.

Natury jednak nie przeskoczysz i jak jesteś babą, to masz czasami przerąbane. Już w połowie drogi zaczęłam marudzić, że mi się nie chce, że nie mogę podjechać i wszystko mnie boli. Tak więc po terenowym dojeździe do Lewina i asfaltowym podjeździe do Taszowa, skierowaliśmy się w kierunku Brzozowia - żółtym szlakiem, a potem znowu asfaltem.

Taki kompromis między chce mi się i nie chce.




  • DST 25.00km
  • Teren 21.00km
  • Czas 03:16
  • VAVG 7.65km/h
  • VMAX 35.30km/h
  • Podjazdy 1100m
  • Sprzęt Canyon
  • Aktywność Jazda na rowerze
Uczestnicy

Srebrna Gòra A1 - C - B. W piątkę.

Środa, 22 lipca 2015 · dodano: 09.08.2015 | Komentarze 1

Całe szczęście, że na ten wyjazd umówiliśmy się z Kubą, Feniksem i Tomkiem, bo pewnie znowu ani jednego zdjęcia by nie było.
A tak proszę. Są. Wszystkie autorstwa Feniksa i bardzo mu za nie dziękuję.

Trasy, jak to na Srebrnej Górze - jest ich pięć i od wielu czynników zależy, ile za jednym zamachem da się ich objeździć. Tym razem mi wyszło trzy. Hmmm, jakby innymi razami było inaczej. :) Ale nowością była trasa C, bo tą akurat jechałam pierwszy raz.

Dla Feniksa i Tomka strefa mtb w SG to nowość i cieszy mnie fakt, że przeżyli i nas nie zabili.


I outsider na podjazdach też w końcu dociera do celu.

A oto i autor wszystkich fotek tego dnia.


A1 początek - kiedy ja to w końcu zjadę?




Muszę tu zwrócić uwagę na mistrza drugiego planu, boska poza Kuby.


I Tomek:



Było rewelacyjnie, śmiesznie i strasznie. Więc wielkie dzięki jeszcze raz chłopaki.
Najpierw zgubił się garmin, potem strava, więc mapka tym razem dziwna.


  • DST 47.00km
  • Teren 35.00km
  • Czas 04:20
  • VAVG 10.85km/h
  • VMAX 44.60km/h
  • Podjazdy 1160m
  • Sprzęt Canyon
  • Aktywność Jazda na rowerze
Uczestnicy

Zjechany uskok i żółty szlak

Wtorek, 21 lipca 2015 · dodano: 23.07.2015 | Komentarze 0

Czy Broumovsko mi się kiedyś znudzi? Nie jestem pewna, ale na pewno nie tak szybko.
To również oznacza, że ciężko będzie osiągnąć założenie noworoczne, żeby przebić 5.000 km w tym roku.
Bo priorytety się zmieniły.
Ważniejsza staje się dla mnie jakość, a nie ilość przejechanych kilometrów.
Tą jakością jest teren. Jeszcze niedawno cisnęłabym asfaltem do Karłowa za wszelką cenę, aby tylko przejechać większy dystans, teraz nie mam nic przeciwko podwózce przez cyklobusa. Oczywiście nadal uwielbiam różnorodność i wyjazdy dalsze i lżejsze, w końcu rower mam do tego przystosowany. Ale zdaję sobie sprawę ze swoich słabych stron i wiem, że nigdy nie stanę się Cesarzem Podjazdów, jak Bogdano, więc skupiam się na tym, co obecnie sprawia mi największą frajdę. Czyli?

1. Niebieski szlak pod Szczelińcem - standardowy dojazd do parkingu na drodze do Pasterki.

2. Żółty szlak do Pasterki - już nie taki standardowy, bo nadal pokonuję go na raty.

3. Niebieski szlak do Pańskiego Krzyża - standard, bo nie ma lepszej drogi do celu.

4. Żółty objazd Bożanowskiego Spicaka - od Spicaka do Pańskiego Krzyża absolutnie niestandardowy.
Przejechany dopiero drugi raz przeze mnie i też z podpórkami, ale walczyłam i wracałam.


5. Żółty szlak w stronę Bożanowa - niestandardowy, bo poznany przeze mnie dopiero w tym roku i zachwycający coraz bardziej. I walczę na nim intensywnie, aż w końcu przejadę najtrudniejszy jego odcinek w całości. Tym razem do połowy dotarłam, przeprowadziłam kilka metrów i podjęłam dalszą walkę. Satysfakcja murowana.



6. Dojazd do Ameriki - pierwszy raz w życiu tą drogą
7. Zielony szlak - Uskok. Powiedziałabym standard, ale ten odcinek nigdy taki nie jest i mam nadzieję, że się taki nie stanie.
W zjechanym w CAŁOŚCI odcinkiem bez żadnego pitstopu i pozowania do fotek frajda jest niesamowita. Tylko skupienie na ścieżce przed sobą, bo wiadomo, że Bogdan już jest na dole i czeka.

8.Niebieski szlak korzeniami - jak wyżej
9. Dojazd do Pasterki i IMKI - no to już ewidentnie standard i asfalt.
10. Niebieski szlak do Lelkowej - ulubiony terenowy, choć standardowy podjazd do czerwonego
11. Czerwony szlak z Lelkowej do Jakubowic - wisienka na torcie, na której ścigam się sama ze sobą i coraz większą frajdę mam z tego powodu.




  • DST 71.60km
  • Teren 20.00km
  • Czas 04:40
  • VAVG 15.34km/h
  • VMAX 45.00km/h
  • Podjazdy 1155m
  • Sprzęt Canyon
  • Aktywność Jazda na rowerze
Uczestnicy

Pasterka-Grodziec-Cihalka

Niedziela, 19 lipca 2015 · dodano: 23.07.2015 | Komentarze 0

No, wreszcie konkretniejszy dystans tego roku.
Potowarzyszyliśmy w tej wycieczce Ani i Zibiemu, którzy robili kilkudniowy objazd Kotliny.
I choć asfaltu było wiele tym razem, to dla terenu też się miejsce znalazło.











  • DST 21.80km
  • Teren 19.00km
  • Czas 02:13
  • VAVG 9.83km/h
  • VMAX 33.30km/h
  • Podjazdy 683m
  • Sprzęt Canyon
  • Aktywność Jazda na rowerze

Ścieżką edukacyjną ze Skalniaka

Środa, 15 lipca 2015 · dodano: 16.07.2015 | Komentarze 0

Ależ przyjemne nowości dziś zaliczyłam wraz z kolegą Wojciechem.
Jak sama nazwa wskazuje, powinno być lekko, łatwo i przyjemnie.
Noooo - przyjemnie to było, ale już lekko i łatwo niekoniecznie.

Ale od początku:
Zielonym przez Miechy dotarliśmy do Lelkowej i bardzo cieszy mnie fakt, iż wjeżdżam to już bez najmniejszego problemu.
Być na Lelkowej i nie zjechać niebieskim do IMKI? Nieeeee.

A w trakcie zjazdu miła niespodzianka - minęliśmy się z Bogdanem i Zbychem, którzy wracali ze swojego tournee po Broumovsku.
Celem był dziś Skalniak i czerwony zjazd do Jakubowic, więc jeszcze po drodze zaliczyliśmy wejście na Błędne Skały, żeby nie było.


Przygotowania do Skalniaka nastąpiły, choć nie każdy miał co włożyć na siebie, jak widać na załączonym obrazku. Może po tym wyjeździe kolega mi zmądrzeje.

Ok. Skalniak. Zawsze go lubię i zawsze jest mi na nim fajnie, a dziś zachciało mi się eksploracji nowości.

Czyli sprawdzić zjazd ścieżką edukacyjną. Początek wyglądał bardzo lajtowo. Oznaczenia ścieżki ciężko nie zauważyć - klonowy listek, z którego usiłowaliśmy zrobić inny listek, bardziej wesoły. Poszczególne odcinki są też oznaczone tablicami informacyjnymi - jest ich siedem.

I taki jest przez jakieś 100 metrów. Potem zaczyna się po prostu bajka.

Kamole ukryte w zarośniętej paprociami ścieżynce, wijącej się pomiędzy barierkami nakazują skupienie uwagi na maksa.
Oj, Nerve miał tutaj co robić.

Potem było już tylko lepiej.
Duże kamienie - prawie uskoki, małe kamienie, korzenie, stromizna i przecudne widoki nad czubkami drzew.


Odcinek naprawdę niełatwy technicznie, zachwycający - że też ja tu wcześniej nie zbłądziłam. Byłam chyba odważniejsza, bo jechałam pierwsza. Albo Wojtek rzucił mnie na pożarcie lwom. Fakt, że na sztywniaku trochę trudno się walczy na takim zjeździe.
No, nasze szczęście ciut się urwało przy schodach...

bo od tego miejsca zaczął się jakiś kilometr wpychu, przepychu i przeciskania rowerów między skałami, drzewami i pieńkami.

Ale za punktem nr 4  już właściwie od nowa można jechać. Dojeżdża się tym samym do parkingu na IMCE i w całości omija się asfaltowy zjazd z Lisiej Przełęczy do IMKI. Po drodze zaliczyłam kilka efektownych gleb, więc moje zadowolenie z ochraniaczy wzrastało za każdym razem, gdy witałam się z podłożem.

Przy Imce nie było innej opcji, niż asfaltowy podjazd do Lelkowej (po raz drugi tego dnia), żeby próbować poprawić swój czas zjazdu z czerwonego.

Pięknie:
13.05.2015 - czas 13:25
11.07.2015 - czas: 12:18
15.07.2015 - czas 10:16

I`m the Queen of the Mountain. :):):) -  w tym miejscu powinna pojawić się mapka.